Zespół klasztorny Franciszkanów dawniej Bernardynów. Zespół klasztorny usytuowany jest po za terenem starego miasta, na dawnym przedmieściu Wschowy, w kierunku płn.- zach. od Rynku pomiędzy ulicami Klasztorna (dawniej Zakonna) a Niepodległości (dawniej Szeroka). Bernardyni do Wschowy przybyli w 1457 roku, sprowadzeni przez króla Kazimierza Jagiellończyka, gdzie wznieśli kościół i klasztor. Pierwotnie obydwie budowle wykonane były w konstrukcji szachulcowej. Po zajęciu kościoła przez protestantów w 1552 r. i spaleniu klasztoru w 1556 i 1558 r., Bernardyni przenoszą się do Kościana. Po powrocie zakonników do Wschowy w 1629 r., odbudowano kościół i klasztor w latach 1638 - 1644 jako fundacja Mikołaja Tarnowieckiego i według projektu Krzysztofa Bonadury Starszego. W 1667 roku kolejny pożar częściowo zniszczył kościół. W XVIII wieku nastąpiła rozbudowa klasztoru. W 1731 roku wzniesiono kaplicę Św. Krzyża, a w latach 1745-1747 założono dziedziniec odpustowy z krużgankami. Wieżę kościelną zbudowano w 1742 r., według projektu Jana Józefa Steiera z Rydzyny. W roku 1745 wykonano barokową polichromię na sklepieniach nawy i prezbiterium. Po kasacie klasztoru w 1827 r., kościół przekazano parafii a w budynku klasztornym urządzono szkołę. W roku 1945 klasztor i kościół przejęty został przez Franciszkanów z prowincji Wniebowzięcia NMP w Katowicach - Panewnikach.

       Kościół św. Józefa Oblubieńca.  Kościół Franciszkanów to świątynia późnorenesansowa z elementami gotyku oraz barokowo-rokokowym wnętrzu. Obiekt jest murowany z cegły, nie otynkowany. Od zachodu przylega wieża nakryta baniastym hełmem, z latarnią zwieńczoną krzyżem. Rokokowe ołtarze: główny i boczne wykonał Antoni Schultz z Rawicza w latach 1793-1795. W ściany nawy wmurowano epitafia późnorenesansowe Mikołaja Tarnowieckiego i barokowe rodziny Gurowskich z portretami trumiennymi. Sklepienie nawy i prezbiterium pokrywa barokowa polichromia wykonana ok. 1746 przez br.br. zakonnych Walentego Żebrowskiego i Liberiusza Staniszewskiego orz malarz śląskiego Joachima Ernsta Engelfeldnera, ściany boczne nawy i prezbiterium pokrywają ozdobne malowidła z polskimi herbami szlacheckimi nad dolnymi oknami.

      Dziedziniec odpustowy.   Dziedziniec ten położony jest od strony północno-wschodniej kościoła, otoczony murem z krużgankami. W narożnikach widoczne są wieżyczki z kapliczkami. W kapliczkach są rokokowe ołtarze z końca XVIII w.

       Klasztor Franciszkanów.   Klasztor zbudowany ok. 1640 roku murowany i otynkowany przylega do kościoła od strony południowej. Budynek jest trzyskrzydłowy z wirydarzem. Wnętrza ma jednotraktowe, z korytarzami od strony wirydarza. Na parterze sklepienia kolebkowo-krzyżowe. Podobny korytarz z kasetonowym sufitem jest na piętrze. Na parterze w południowo-zachodniej części klasztoru znajduje się duży refektarz zakonny  (jadalnia).

Galeria grafiki